Bilans długiego weekendu

Miłość kwitnie wśród zaskrońców

 

Żurawie odprawiają gody

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kwitną pierwsze jagody kamczackie

Posadziłem ponad 70 drzew i krzewów - tarnina, dereń, akacja, jarzębina, śliwa ałycza, siewka mandżurska, karagana syberyjska. Drzewka mają ciężki żywot - nie dość, że rosnąć mają w nieurodzajnej glebie, to jeszcze nocami ryją w ich okolicy dziki, wywracając wszystko do góry korzeniami. Mam szczerą nadzieję, że nie znajdując nic godnego spożycia, zostawią drzewka w spokoju.

W zrębce ukorzeniają się truskawki, obok w grządkach wzrasta czosnek, rzodkiewki i różne gatunki fasoli. Dopiero zaczyna kiełkować sałata. Nasiona wielu innych warzyw rozsiane po licznych wielodoniczkach maja zamiar kiełkować, ale jeszcze na nie nie czas.  Wśród brzóz w ściółce znalazły dom kłącza konwalii, a wśród dzikich śliw kłącza żywokostu przyniesione znad rzeki. Nasiona dziewanny rozsiane po nieużytkach, a koniczyna biała wsiana w podwórkową trawę. To tylko wybrane migawki z Najdłuższego Weekendu Nowożytnej Europy, po którym teraz trzeba nieco odpocząć :-)

 

 

 

 

 

Roślinni sprzymierzeńcy

Tam, gdzie gleba uboga, ale starcza wilgoci, spróbuję wspomóc się żywokostem - jego korzenie sięgają wgłąb ziemi na dwa metry i ku powierzchni niosą niezbędne do życia minerały. Wystarczy żywokost ściąć, aby ściółka z niego stała się źródłem zielonego nawozu. Dodatkowo spulchnia glebę i ogranicza rozwój chwastów. Jest rośliną cenną jako surowiec leczniczy i zielarski - czytam, iż niektórzy zalecają spożycie części zielonych tej rośliny - byłbym tu bardzo ostrożny, widząc w jej składzie alkaloidy. Istnieje obawa, że żywokost może się rozplenić ponad miarę, trzeba będzie stale mieć na niego oko, bo dzięki rozmnażaniu z kłącza (i z nasion) trudno go wyeliminować. Niemal nie sposób wykopać wszystkich jego korzeni, a z każdego pozostawionego fragmentu potrafi podobno odrosnąć.

 

W miejscach gdzie sucho z kolei, obiecująco zapowiada się dziewanna. Powinna dać sobie radę w piaskach, a rolę spełni podobną do żywokostu - użyźni i spulchni oraz osłoni od słońca, bo rośnie wysoko. Zielone części rośliny będzie można wykorzystać jako ściółkę, a o ile w drugim roku pięknie zakwitnie, z kwiatów można sporządzić doskonały syrop na kaszel. Ciekawe czy przyjmie się również na spalonej słońcem skarpie o wystawie południowej - jeśli tak, to będę niezmiernie zadowolony. Wydaje mi się, że oba gatunki naturalnie występują w sąsiedztwie Ostoi, nie powinno więc być problemu z uzyskaniem sadzonek. Odnotowawszy tutaj te plany, biegnę dalej studiować botaniczne cuda i rozważać nieskończone niemal możliwości jakie kryją się w tym, co być może rośnie tuż obok i aż się prosi, żeby pomóc.